banner3088

Susuyoruz

En büyük çığlıklarımız bile sessizleşiyor artık.Yavaş yavaş yok oluyoruz ya da kendimizi yok olmaya mahkum ediyoruz.Belki konuşsak sesimize birçok kişi eşlik edecek ama korkuyoruz.Kendimizden,değerlerimizden en önemlisi de haklarımızı kaybetmekten korkuyoruz.Göz göre göre tükeniyoruz ve tüketiyoruz.Evet bizler susuyoruz ve içimizdeki insanlığımız herkesleşiyor.

Yapılması gerektiği gibi,söylenmesi gerektiği gibi söylemiyoruz oysa ki sözlerimizi sadece sessiz kalmayı tercih ediyoruz.Sessiz kaldıkça bizden bir şeyler yok oluyor bunları göremiyoruz ve lal olmusken birde körleşiyoruz.Şehir tiyatroları kapatılıyor birlik olup engelleyemiyoruz.Sadece bu işi yapanlardan bir şey yapmasını bekliyoruz. Oysa hepimiz biliyoruz ki “ Sanatsız bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir “ diyen bir Ata nın evlatlarıyız biz.Okullarda süt dağıtılıyor ve o sütler bozuk çıkıyor,çocuklarımız zehirleniyor.Bizlerse o süte muhtaç,o sütü içmek için dört gözle bekleyen çocuklarımıza bunları yapanlara karşı susuyoruz boyun eğiyoruz.Onlarca şehit ailesinin yüreği kanıyor ama biz sadece bir hafta sesimizi duyurmaya çalışıyoruz sonra o aileleri kaderlerine bırakıyoruz.Her çığlığımızı sonunda sessizliğe mahkum ediyoruz.

Susuyoruz sustukça korumaya çalıştığımız değerlerimizden biraz daha uzaklaşıyoruz.Aslında öyle güçlü bir milletiz ki gerektiğinde hiç düşünmeden tek yumruk olabiliyoruz.Ama söz konusu insanlık olunca kendi sesimizi bile duyamıyoruz.

 
YORUM EKLE

banner3205

banner3197

banner2252

banner3196